Ρόζα Παρκς - Η ηρωίδα του λεωφορείου

 Tην 1η Δεκεμβρίου του 1955 η Ρόζα Παρκς μία 42χρονη γυναίκα που εργαζόταν ως μοδίστρα επιβιβάστηκε σε ένα λεωφορείο στο Montgomery για να επιστρέψει στο σπίτι από τη δουλειά της.

 Όταν άνοιξε η πόρτα του λεωφορείου,αναγνώρισε τον οδηγό, Τζέιμς Μπλέικ. (Δώδεκα χρόνια πριν, την είχε αναγκάσει να κατέβει απ’ το ίδιο λεωφορείο και να περιμένει στη βροχή, επειδή είχε τολμήσει να μπει απ’ την μπροστινή πόρτα, που ήταν μόνο για λευκούς.) 

 Η Παρκς προχώρησε προς την πίσω μεριά του λεωφορείου που ήταν οι θέσεις για τους μαύρους και έκατσε στο πρώτο ελεύθερο κάθισμα. Μερικές στάσεις μετά, ανέβηκαν μερικοί λευκοί. Όταν ο οδηγός είδε ότι ένας απ’ τους λευκούς είχε μείνει χωρίς θέση, απαίτησε απ’ τους μαύρους, που βρίσκονταν εκεί, να σηκωθούν. Υπάκουσαν όλοι εκτός απ’ την Παρκς. 

 Ο οδηγός την απείλησε την Παρκς ότι θα φέρει την αστυνομία. Εκείνη δεν σηκώθηκε. Τότε ο Μπλέικ, ο οδηγός του λεωφορείου, κάλεσε τις αρχές και η Παρκς κατέβηκε απ’ το λεωφορείο βίαια, με τη συνοδεία δύο αστυνομικών. Η Παρκς οδηγήθηκε στο κρατητήριο για παραβίαση των νόμων περί φυλετικού διαχωρισμού, αλλά αφέθηκε ελεύθερη την επόμενη μέρα, αφού ο φίλος της, Έντγκαρ Νίξον, πλήρωσε την εγγύηση.


Το 1956, η σύλληψη Rosa Parks και το μποϊκοτάζ των λεωφορείων που ακολούθησε.

 Από κει και πέρα, τα πράγματα πήραν απροσδόκητη τροπή. Τέσσερις μέρες μετά, στις 5 Δεκεμβρίου, έγινε η δίκη της Παρκς, όπου κρίθηκε ένοχη και της επιβλήθηκε πρόστιμο 14 δολαρίων. Τότε η Παρκς έκανε έφεση στο Ανώτατο Δικαστήριο των Η.Π.Α. Την ίδια μέρα μία ομάδα με το όνομα Montgomery Improvement Association που αποτελούνταν από δεκάδες ακτιβιστές και πολίτες που μάχονταν για ίσα δικαιώματα, οργάνωσε ένα μεγαλειώδες μποϊκοτάζ στα λεωφορεία ( να μην κάνουν χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς). Πρωτοπόρος αυτής της δράσης υπήρξε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Ο Κινγκ έβγαλε ένα απ’ τους πρώτους λόγους του, που θα τον έκαναν μία απ’ τις πιο ηρωικές φιγούρες της ιστορίας. Είπε: 

«Έρχεται κάποια στιγμή, που οι άνθρωποι κουράζονται. Είμαστε εδώ αυτό το απόγευμα για να πούμε σε όλους αυτούς, που μας κακομεταχειρίζονται τόσο καιρό, ότι έχουμε κουραστεί. Έχουμε κουραστεί τον διαχωρισμό, την ταπείνωση, τον ξυλοδαρμό της καταπίεσης».

 Στο τέλος της ομιλίας του ζήτησε να μην υπάρξει ούτε ίχνος βίας εναντίον των λευκών. Η κίνηση αυτή κράτησε 381 ολόκληρες μέρες και το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάνθηκε τελικά ότι ο νόμος του διαχωρισμού ήταν αντισυνταγματικός.


 Προφανώς η νίκη που προέκυψε μέσα από αυτόν τον αγώνα, δεν ήταν συνολική και οι τρομακτικές διακρίσεις εξακολουθούσαν να υπάρχουν. Η πράξη αξιοπρέπειας όμως της Ρόζας Μπαρκς άνοιξε τον δρόμο για την ανάπτυξη του κινήματος κατά του συνόλου των φυλετικών διακρίσεων , στο οποίο η ίδια συμμετείχε ενεργά και τις επόμενες δεκαετίες.

 Στην αυτοβιογραφία της η Παρκς έγραψε:

 «Όλοι λένε ότι δεν άφησα τη θέση μου, επειδή ήμουν κουρασμένη, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Δεν ήμουν κουρασμένη σωματικά (…) είχα κουραστεί να υποχωρώ».

 Το 1996 τιμήθηκε με το προεδρικό μετάλλιο της ελευθερίας για τον αγώνα της κατά του ρατσισμού και όταν πέθανε, η σωρός της εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα, κάτι που δεν είχε γίνει για καμία άλλη γυναίκα.


Λεωφορείο της εποχής με διαχωριστικά καθίσματα από τους λευκούς, 1955.


Μάρτιν Λούθερ Κινγκ μιλά στην εκκλησία κατά τη διάρκεια του μποϊκοτάζ των λεωφορείων Μοντγκόμερι.Εκκλησίες έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην οργάνωση του μποϊκοτάζ. Εδώ, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ενθαρρύνει εκκλησιάζονται να συνεχίσει το μποϊκοτάζ. 1956.


Kατά τη διάρκεια του μποϊκοτάζ των λεωφορείων Μοντγκόμερι, 1956


Οι άνθρωποι εξακολουθούν να περπατούν κατά τη διάρκεια της εποχής των βροχών.


Ρόζα Παρκ (στο κέντρο της φωτογραφίας) μετά που καταργήθηκαν φυλετικοί νόμοι διαχωρισμού της Αλαμπάμα για τα λεωφορεία.

Το είδαμε : Times, Life, amistadresource, americaslibrary,Το Κουτί Της Πανδώρας, Μηχανή Του Χρόνου, Βικηπαίδια, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, η φωτογραφίες ειναι του Dan Weiner.